رفتن به نوشته‌ها

تیماج | Sloom

فکر می‌کنم سه پرده‌ی معنایی داریم. چیزی که روزمره باهاش درگیریم پرده‌ی اولی هست که با انکار می‌تونه یه دسته حقیقت رو تو خودش جا بده. حالا این حقیقت‌ها می‌تونند از جنس کار، رابطه، دوستی و مشتقات دنیوی که هرروز بهش چنگ می‌زنیم ویا عدسی‌های سرد شده و حسابی پرملات باشن. تصمیم‌های کبری‌ای که هرروز توی دفتر تو دو لیستمون می‌زنیم یا تیک‌هایی که ترلو می‌زنیم که یک لقمه نون دربیاریم و باهاش لواشک و آیفون پونزده بگیریم. این پرده‌ی اولی هست که با انکار، خلق الساعه، تکامل یا ایمان مطلق می‌تونیم ساده سازی بهش رو داشته باشیم و توی یه روزمرگی که در قالب تابیدن آفتاب و خوابیدن مهتاب تعریف می‌شه حسابی خودمون رو پکر و شاد کنیم. کلی رنگی رنگی دنیا رو ببینیم و تابلو های خشگل خشگل بکشیم. گاهی باله کار کنیم و وقتی خوابمون اومد مدیتیشن کنیم و پرمیوم هداسپیسمون رو به بغلی نشون بدیم و پلی‌لیست اسپاتیفای یوگاش رو بخوایم. همه‌ی این‌ها به خودی خود معرکن. جریان زندگی توشون هست و حسابی نفست رو تازه می‌کنه و گاهی حبسش می‌کنه و تورو یه زامبی منزوی می‌کنه که از اسنپ‌فود کله‌پاچه سفارش می‌دی و مغزش رو نمی‌خوری چون‌که واه واه و من و وگانم دیگه. من نمی‌دونم. بعضی‌ها با اون قسمت انکار حسابی خو می‌گیرن و براشون هرلحظه و هرتجربه یه حقیقت رو محک می‌زنه. بدون اینکه از پس این پرده، پرده‌ی دیگری باشه یا رخوتی یا غفلتی. من نمی‌تونم بفهمم که تمام لحظات زندگی حقیقتی رو در خودشون جای دادند چون فکر می‌کنم تو هروقت بخوای واقعاً حسش کنی نمی‌تونی محیطم بشی و محاطش می‌شی پس همیشه این شک هست که تو واقعاً نباشی یا این تجربه برای تو واقعاً یچیز خیلی گنگ و پیچ خورده باشه که اینجوری دریافت می‌شه یا اصلاً جدای این‌ها تو وقتی سوال بزرگتر بی‌جوابی داری نمی‌تونی با دودل کردن روی موفق باشید آخر برگه‌ی امتحانت چیز واقعی‌ای رو بنویسی. اگه زندگی فهمیدنی داشته باشه فکر می‌کنم توالی گنگ بودن‌هاست که لاش اشک‌ها و لبخند‌هایی رو جا داده و ایمانی که باید تلو تلو بخوره و همیشه یه قطره زندگی‌ای بتکونه روی دوتا بال مغز و دل بلکه یکم بریم جلو ولی ایمان چرا ایمانه؟ آیا ایمان چیزی نیست جز یه واقعیتی که ما بهش اتکا می‌کنیم برای اینکه انشعاب‌هایی که در قالب تجربه بروز می‌کنند سیاه و سفید نمونن؟ یه مهر تایید خودساخته برای اینکه رویداد‌ها و رشته‌ها مهر تاییدی بخورند. نه نیست ولی این کاربری رو توی پرده‌ی اول پیدا می‌کنه. که افسوس که حتی نفهمیدیم چی رنگش می‌کنه. بعد می‌ریم توی پرده‌ی خودساخته‌ی دومی که حتی نمی‌دونی چیه. مثل یه حالت گذار می‌مونه که توش یه سری سوال مطرح می‌کنی که اولم مطرح می‌کردی ولی حالا برات یکمکی مهم می‌شه سوالات چین. این حالا می‌برتت سمت رخوت اگه حسابی روی سوالاتت تاکید کنی. در نتیجه سعی می‌کنی پرده‌ای اول معنایی رو در نظر نگیری چون فکر می‌کنی یه بعد بالا اومدی و توی اون بعد بالاتر تمام احجامی که کار، زندگی و الخ باشن برات یه نقطه جلوه می‌کنند ولی چون اشرافی به بعدی بالاتر از بعد خودت نداری یه فضای خالی با کلی نقطه داری. در نتیجه نمی‌تونی هیچی بفهمی و داشته‌های سطحیت و پا زدن‌های الکیت رو هم از دست می‌دی. این جمودت می‌آره و قانون چهارم نیوتن که جسم‌ها برای این‌که پذیرای یه نیرویی باشن دل می‌خواند. معمولاً اتفاقی که می‌افته اینه دله چهارصد و چهار می‌ده و تو می‌مونی و دریایی از تعقل که فایده‌ای نداره چون‌که نقطه‌ی واسه‌ی تو دریا نمی‌سازه. بخدا که می‌خواد؛ نمی‌تونه. پس تو دست و پا می‌زنی. نوسانی پیدا می‌کنی بین معنی و انکار. معنی تورو به رخوت دعوت می‌کنه و خنده خنده‌های الک شده و انکار تورو به فعالیت وا می‌داره به زندگی ماشینی و باید‌هایی که هممون تو زندگیمون داریم حالا یا از جنس مسئولیت‌اند یا از جنس گیس‌و‌گیس کشی؛ از هر طربی که آن دم خوش است. مهم این‌ه اون لحظه حس تعلق کنی به لحظت. گاهی می‌کنه و حال خوب می‌شینه و گاهی نمی‌کنی و فقط انجامش می‌دی چون زندگی مرخصی نداره. تو نمی‌تونی با ساعت برناردت هم حس تعلق کنی به دنیایی که نمی‌شناسیش ولی ته دلت می‌خوای بپذیری که زندگی همین گوشت، نبض و خونه که هرروز جاری می‌شه ولی نباید باشه. اگه باشه خیلی چیز‌ها می‌تونند زیرسوال باشند. خیلی بی‌هنریه که دنیا یک آشوب لذت ‌بخش باشه که چوب ماهی‌گیری توش سرنوشت باشه. پس از انکارت گاهی انکار رو پیش می‌گیری این باعث می‌شه مرخصی‌ای بگیری که می‌دونی درست نیست و تورو قرار نیست کمک کنه. در نتیجه یک رخوت خونه می‌کنه و خاصیت زندگی اینه که آروم می‌ره آروم می‌ره ولی تا یکی جایی پهلو می‌گیری تمام نفسش رو می‌ذاره واسه‌ی اون موقع. پس تو می‌دویی دنبال انکاری که ازش مرخصی گرفتی. کنایه‌ی قضیه اینجاست که سخت می‌دویی. دیگه حقیقت بودنش مهم نیست چون اون زیادی دست نیافتنیه. حقیقت چیه؟ پرده‌ی سومی که حتی نمی‌تونی به عنوان نقطه تعریفش کنی. نمی‌تونی لمسش کنی. می‌تونی بگی یچیزی هست ولی نمی‌تونی بگی چی هست چرا هست. می‌تونی باور قلبی قاطیش کنی بپذیری پذیرفتنی هارو بخونی خوندنی هارو ولی بازم یک لکه‌ روی برگه هست که جونی نداره بهت هدیه کنه. همونقدر واقعی که عذرخواهی یونگ‌پو توی جومونگ. پس واقعیتت اونقدر محو می‌شه که غیرواقعی تر از انکار برات جلوه می‌کنه و اینه کنایه که اونقدر خارج از دسترسه که نمی‌تونی با ابزار های توی دستت بهش برسی پس شروع می‌کنی به بازی کردن و وقتی بازی می‌کنی چند وقت یبار این دنباله روی از انکار حقیقت رو ازت می‌گیره و یه وقتایی خارج از خودت تورو توی دنیات می‌بینی که تعریفی از دنیات نمی‌تونی ارائه بدی. نجومی که دیدنی هارو بهت نشون می‌ده فیزیکی که گفتنی هارو ملموس می‌کنه ولی بازم خودش نیست. به اون یک ثابت کانورج نمی‌کنه. اون یک ثابت برات دور تر از این حرفاست. حالا توی خونه‌ی انکار آواز حقیقت بخون. برو کلاس آواز خشگل بخونیش. ببین من فکر نمی‌کنم همه‌ی خونه‌ی انکار دروغه. باید راستی توش باشه ولی فکر می‌کنم از پس این پرده یه هوشیاری قشنگی هست که باعث می‌شه این خیلی شیرین بشه نه بازتاب من به روز‌ها و روزها به من. این شعله‌ه باعث میشه حس کنم دنبالشم ولی خب سراب رو نمی‌شه قاپید باید آبی رو درونت قلوپ قلوپ جاری شه تا حسش کنی. بدترین قسمت قضیه اینه وقتی شنا کردن اطرافیانت توی پرده‌ی اول رو می‌بینی حس می‌کنی توی یه دیوار شیشه‌ای زندگی می‌کنی و دلت می‌خواد هوا بخورین و حسابی کرال پشت برین ولی افسوس که اون طنابه که بسته باعث می‌شه لذت نبری. دنبال چشم‌ها می‌گردی. چشم‌هایی که سوال دارند. چشم‌هایی که معلومه دنبال یچیزیند. آدمایی که هرآنچه دنبال آنی همانیشون لق نمی‌زنه. روحشون در تنشه ولی یادت رفته که چطور حقیقتی رو ارائه بدی که دنیای اطرافت بتونه بازتابش بده. انکار رو بلدی ولی مرد، ولمون کن. حالا به چیزی که من رسیدم یک انکار محکمه. این‌که تو تصور کنی ممکنات و ناممکنات گره می‌خورن. یکی می‌شن و اون چیز یچیز تعریف ناپذیر می‌شه و اون جون می‌ده و تا باید با اون کباده‌ی ایمان که می‌کشی بپذیری و پیش ببری ولی لعنتی من می‌خوام لمسش کنم. این راهش نیست. انکار محکم برچسبیه که بهش می‌زنیم یکی می‌آد به این می‌گه حقیقت برزخی برای وقتی که آگاهی می‌شینه و همه‌چیز رنگی می‌شه ولی اینا لفظه. من دیداری هم نیستم ولی این یکی اونقدر لکه جلوه می‌کنه باید یکمکی سیاهی روی کاغذت بشونه تا حسش کنی. میدونی؟ اونجور جنسی داره. حالا من نمی‌‍فهممش ولی می‌خوام این انکار محکم با یه جستجوی معنای خیلی موشکافانه کوپل بشن. ای کاش که طبیعتشون اینقدر در تضاد نبود و این جستجو از جنس پارادوکس نبود ولی همیشه یه راهی هست برای این‌که همزمان دو سمت خیابون رو با هم ببینی

منتشر شده در Uncategorized

اولین باشید که نظر می دهید

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *